OPROŠTAJNA REČ ŽIVADINA JOVANOVIĆA POVODOM SVEČANE KOMEMORACIJE U ČAST BORE JOVIĆA – INFO

Nekadašnji predsednik Predsedništva SFRJ – Borisav Bora Jović preminuo je 13.09.21. u 93. godini od infekcije izazvane KORONA VIRUSOM, i to u bolnici VMC “Karaburma”.

Jović, rođen 29. Oktobra 1928. godine, predsednik Predsedništva SFRJ i visoki funkcioner SPS-a, biće sahranjen u subotu, sutra, 18. septembra, u 12.30 sati u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu uz vojne i državne počasti, saopštila je Socijalistička partija Srbije.

Komemoracija povodom smrti Borisava Jovića održana je u svečanoj sali Skupštine grada Beograda u četvrtak, 16. septembra, u 10 sati i 30 minuta.

Na komemoraciji su prisustvovali članovi porodice, kao i njegovi bivši saradnici između ostalih i ŽIVADIN JOVANOVIĆ, njegova ekselencija, bivši ministar, šef diplomatije, karijerni diplomata i predsednik BEOFORUMA.

Njegovu oproštajnu reč sa svečane komemoracije odežane u Skupštini Grada Beograda, prenosimo integralno.

Poštovani članovi porodice i rodbino Borisava Jovića,
Uvaženi prijatelji i poštovaoci Borisava Jovića,


Retki su državnici sa tako bogatim radnim vekom kao što je to radni vek
Borisava Bore Jovića. U teškom i turbulentnom vremenu prepunom izazova bez presedana,
vršio je odgovorne i najodgovornije dužnosti u Srbiji i Jugoslaviji. Radio je na
strateškim reformama društveno-ekonomskog sistema federacije da bi, na kraju, bio
svedok njenog razbijanja, sabotaže napora za mirno rešenje, građanskih ratova i etničkog
čišćenja srpskog naroda iz njihovih vekovnih zavičaja. Rukovodio je najvišim državnim
institucijama i SPS-om kao najsnažnijom političkom strankom u Srbiji. Bio je
jugoslovenski ambasador u Italiji, jednoj od najrazvijenijih zemalja Evrope i sveta.
Uvek i svuda, interesi Srbije i srpskog naroda bili za njega na prvom mestu.
Krasili su ga najviše obrazovanje, visok moral, intelektualna visprenost, neumorni rad,
principijelnost i odlučnost. Ponosio se svojim rodnim Nikšićem, Šumadijom i njenom
istorijom u vekovnoj borbi Srbije za slobodu i izgradnju moderne državnosti. Verovatno
je to bio izvor njegovog samopouzdanja, pronicljivosti i ličnog dostojanstva. Prezirao je
kolebljivost, oportunizam i poltronstvo.
Suočen sa trendom uprošćenog i ispolitizovanog tumačenja događaja i aktera iz
novije istorije često upozoravao da je za razumevanje prošlosti neophodno voditi računa
o vremenu i uslovima događanja. A vreme u kojem je nosio velike odgovornosti, bilo je
vreme podmuklog separatizma podržanog iz inostranstva, diktata nosilaca unipolarnog
sveta, podmetanja, besomučne satanizacije srpskog naroda i sankcija koje svet pre toga
nije poznavao.
Kao član, potpredsednik i predsednik Predsedništva SFRJ zalagao se za dogovor
i očuvanje Jugoslavije u kojoj će Srbija biti ravnoprvna sa drugim članicama. Sebi i
drugima postavljao je pitanje – „kako da se država reformiše a da se očuvaju interesi
srpskog naroda“. Predviđao je da je razaranje SFRJ – samo etapa u razaranju Srbije i
srpske nacije i stavljanje raskomadanog prostora Balkana pod punu stranu dominaciju.
Njegova ocena da je „o razbijanju Jugoslavije odlučeno izvan njenih granica, i da je ono

bilo rezultat svesne politike rasturanja i obespravljivanja srpskog naroda“ – postaje
nezaobilazno polazište svake ozbiljne analize uzroka, posledica i odgovornosti za
razbijanje Jugoslavije.
Velika je uloga i doprinos Borisava Jovića u obnovi državnog i ustavnog
jedinstva Srbije sa dve autonomne pokrajine u svom sastavu, koje je bilo narušeno
saveznim saveznim Ustavom od 1974. Ostaće zapisano u istoriji da je predsedavao
Narodnom skupštinom Srbije prilikom usvajanja ustavnih amandmana 1989. godine, a
potom, i prilikom usvajanja novog Ustava Srbije 1990. godine.
Javno je isticao značaj rezolucije SB UN 1244 kao osnove za kompromis u
pokrajini Kosovo i Metohija. Kritički je ocenjivao ulogu EU u dijalogu kao pristrasnu
i neefikasnu. Smatrao je da paralelno treba da se razmatraju pitanja od interesa za jednu
i za drugu stranu, a ne samo ono što su interesi Prištine, odnosno, zapadne
geopolitike. Predlagao je da Srbija podnese zahtev međunarodnoj zajednici da obezbedi
finansijska sredstva za povratak 200.000 proteranih na njihova ognjišta u Pokrajini.
Smatrao je da Dejtonski sporazum i rezolucija SB UN 1244 imaju nezamenljiv
značaj za zaštitu državnih i nacionalnih interesa Srbije i srpskog naroda. Pošto ih
Srbija poštuje ima pravo i da traži da i drugi to čine.
Na ambasadorskoj dužnosti u Rimu bio je od 1975. do 1979. Upravo u to vreme
završeni su i potpisani Osimski sporazumi. Dao je veliki doprinos njihovom
ostvarivanju u političkim i privrednim odnosima, kao i u zaštiti prava pripadnika
slovenačke i hrvatske nacionalne manjine u Italiji. Sporazumi su bili snažan impuls
za unapređenje ukupnih odnosa što je ambasador Borisav Jović znalački usmerio na
razvoj privredne saradnje, zajednička ulaganja i transfer modernih tehnologija.
Automobilski gigant «Crvena zastava», Kragujevac, je u tom periodu izrastao u snažan
oslonac kooperacije i industrijalizacije u Srbiji i SFRJ, a istovremeno u evropski
primer najviših oblika saradnje zemalja različitih sistema.
U dužem periodu Borisav Jović bio je jedan od najbližih saradnika Slobodana
Miloševića u državnim institucijama i u SPS-u. Prema raspoloživim saznanjima,
njihov odnos, u osnovi, je bio i do kraja ostao principijelan, državnički, diktiran
istovetnom strategijom zaštite vitalnih državnih i nacionalnih interesa. I kada su se
krajem 1995. politički razišli, zadržali su odnos uzajamnog poštovanja i doslednosti,
što govori o političkim i ljudskim kvalitetima jednog i drugog.
Borisav Jović je smatrao da se agresija NATO 1999. nije mogla izbeći, da
predstavlja kršenje međunarodnog prava i da je njen cilj bio vojno širenje NATO na
Balkanu, ka prostorima Kaspijskog Mora i ruskom granicama. «Miloševića ne branim,
ali smatram da se u dešavanjima u Rambujeu i ovde u vreme bombardovanja poneo
dostojanstveno» – zapisane su reči Borisava Jovića 2014.

Od svoje rane mladosti do kraja života ostao je veran idealima humanizma,
socijalne pravde, sistema bez eksploatacije i socijalnih podela. Borio se za ideale
stvarne, a ne formalne demokratije.
Svoju odgovornost državnika, ali i vrsnog srpskog intelektualca, potvrdio je i
bogatom spisateljskom ostavštinom od više knjiga memoarskog karaktera, ogromnim
brojem analiza, ogleda, članaka i intervjua datih domaćim, evropskim i svetskim
medijima. Sve to predstavlja izuzetno bogatu i nezaobilaznu baštinu čija vrednost i
značaj rastu. Ona će pomoći istoričarima da na miru, objektivno sagledaju događaje,
motive i uloge svih važnijih činilaca i ličnosti u događajima u jednom od
najturbulentnijih perioda naše novije istorije.
Borisava Jovića pamtićemo kao istinskog srpskog državnika i političara kome su
Srbija, moral i istina uvek bili na prvom mestu, kao nepokolebljivog levičara,
uspešnog diplomatu, plodnog i hrabrog srpskog intelektualca.
Neka je slava i hvala Borisavu Joviću.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

rezultati